Antifungal duyarlılık testleri (ADT), invazif ve dirençli fungal infeksiyonların yönetiminde giderek daha merkezi bir rol oynamaktadır. Bu görüş yazısında minimum inhibitör konsantrasyon (MİK) değerlerinin kendi kendini açıklayan mutlak sonuçlar olmadığı ve in vitro antifungal aktivitenin klinik başarıya dönüşmesinin birçok etkene bağlı olduğu vurgulanmış. Laboratuvarda “duyarlı” olarak raporlanan bir suşla gelişen infeksiyonda klinik tedavi başarısızlığının nadir olmadığı belirtilmiş. Bu uyumsuzluğun çoğunlukla laboratuvar hatasından değil; yetersiz ilaç maruziyeti (FK/FD), ilacın dokuya zayıf penetrasyonu, drene edilmemiş apseler veya infekte cihazlar (kaynak kontrolü eksikliği), yüksek fungal yük, konak bağışıklığının durumu ve biyofilm oluşumu gibi klinik değişkenlerden kaynaklandığı ifade edilmiş. Mantarların klasik direnç mekanizmaları dışında sergilediği tolerans, heterodirenç, persistans ve adaptif direnç gibi sağkalım stratejilerinin de ADT’nin klinik öngörü gücünü zayıflattığına dikkat çekilmiş.
Klinik kırılma noktaları ile epidemiyolojik kesim değerleri arasındaki farkın iyi anlaşılmamasının klinisyenleri yanıltabildiği belirtilmiş; epidemiyolojik kesim değerlerinin yalnızca mikrobiyolojik anormalliği tanımladığı, klinik kırılma noktalarının ise terapötik kategorizasyonu hedeflediği hatırlatılmış. Yazarlar, ADT raporlarının izole MİK değerleri yerine eyleme dönük, bağlamsal ve doğrulayıcı başlıklar altında yapılandırılmasını önermiş. Kanıtların yetersiz olduğu durumlarda (örneğin nadir görülen küf mantarlarında) zorlama duyarlı-dirençli kategorizasyonlarından kaçınılması ve ADT’nin tek başına kesin bir klinik karar aracı olarak değil, klinisyen ile mikrobiyolog arasında paylaşılan bir yol gösterici olarak konumlandırılması gerektiği ifade edilmiş.
Lass-Flörl C, Vahedi-Shahandashti R. When the fungus is susceptible, but the patient is not: reading antifungal susceptibility from bench to bedside. Lancet Infect Dis. 2026:S1473-3099(26)00424-X.