Hem tobevibart (monoklonal bir antikor) hem de elebsiran (küçük bir RNA) hepatit B virusu yüzey antijenini (HBsAg) hedef alır. Bunların kronik hepatit D virusu (HDV) infeksiyonunun tedavisinde etkinlikleri ve güvenlilikleri bilinmemektedir. Devam eden bu açık etiketli faz çalışmasında, katılımcılar dört haftada bir tobevibart + elebsiran veya iki haftada bir tobevibart monoterapisi alan iki gruba rastgele atanmış. Birincil sonlanım noktası, 24. haftada HDV RNA düzeyinin saptanabilir sınırın altında olması veya HDV RNA düzeyinde başlangıç değerine göre mililitre başına en az 2 log 10 IU’luk bir azalma (virolojik yanıt) ve alanin aminotransferaz (ALT) düzeyinin normalleşmesiyle tanımlanan kombine bir yanıtmış.
Yirmi dördüncü haftada tobevibart + elebsiran alan katılımcıların %47’sinde (32 kişiden 15’inde) ve sadece tobevibart alan katılımcıların %70’inde (33 kişiden 23’ünde) kombine yanıt gözlemlenmiş. Virolojik yanıt tobevibart + elebsiran alan grupta %100 (32 kişiden 32’sinde), sadece tobevibart alan grupta ise %82 (33 kişiden 27’sinde) imiş; ALT seviyesinin normalleşmesi her iki grupta sırasıyla %47 (32 kişiden 15’inde) ve %76 (33 kişiden 25’inde) oranında gerçekleşmiş. Kırk sekizinci haftada tobevibart + elebsiran alan katılımcıların %56’sında (32 kişiden 18’inde) ve sadece tobevibart alan katılımcıların %61’inde (33 kişiden 20’sinde) kombine yanıt gözlemlenmiş; tobevibart ve elebsiran’ı eş zamanlı olarak kullanmaya başlayan veya sadece tobevibart alan katılımcılarda ALT yükselmesi gözlenmemiş. Tobevibart + elebsiran alan katılımcıların %81’inde, sadece tobevibart alan katılımcıların ise %94’ünde 48. haftaya kadar en az bir yan etki görülmüş; bunlar özellikle grip benzeri hastalık ve titreme imiş. Bu yan etkiler, tobevibart + elebsiran alan katılımcıların %81’inde görülürken, sadece tobevibart alan katılımcıların %94’ünde görülmüş. Yan etkiler sırasıyla %66 (32 katılımcıdan 21’i) ve %48 (33 katılımcıdan 16’sı) oranında saptanamayan HDV RNA ve %61 (33 katılımcıdan 20’si) oranında normalleşme ve %91 (32 katılımcıdan 29’u) ve %21 (33 katılımcıdan 7’si) oranında mililitre başına 10 IU’nun altında HBsAg seviyesi olarak saptanmış.
Bu faz 2 çalışmasında, tobevibart + elebsiran ve tobevibart monoterapisinin, 48. haftaya kadar HDV RNA ve ALT seviyelerini düşürdüğü gösterilmiş. Tobevibart + elebsiran ile tedavi, saptanamayan HDV RNA’nın yüksek oranda görülmesi ve HBsAg seviyesinde azalmayla ilişkilendirilmiş.
Asselah T, Chattergoon MA, Jucov A, et al. A phase 2 trial of tobevibart plus elebsiran in hepatitis d. N Engl J Med. 2026; 394 (4): 343-53.
